moutarde-9 Inner Court

Stel je bent in de kamer van een hotel dichtbij het station. In de nacht hoor je in de verte geluid van treinwielen over wissels ratelen. Het vervoert je onmiddellijk naar verhalen over onbekende mannen en vrouwen die aankomen in slaperige stadjes. Ze komen elk uit een andere richting, om elkaar te ontmoeten, misschien wel in de kamer naast de jouwe. Treurige ontsnappingspogingen uit kale middagen van voorbestemde levens, sissende ventielen van verlangen waar het laatste restje lucht uitstroomt. Niet veel later hoor je het smachten en zuchten van lichamen in de nacht.
Het vale licht van de morgen versplijt zich door de halfopen jaloezieën de kamer in. Het raam kijkt uit op de rommelige binnenplaats. Door halfdichte banen ontstaan smalle onderbroken strepen architectuur van losse eindjes van huizen, op deze plek bij toeval oneindig met elkaar verbonden, voordat ze in brokjes en stukjes van verwaarlozing uiteenvallen.

Je bent vermoedelijk een dag te vroeg of te laat, of in de verkeerde plaats uitgestapt. Er kwam niemand opdagen en gek genoeg was dat onder het ongeduld verscholen een grote opluchting. Het Hotel de la Gare is sleets en ranzig maar om er alleen te zijn precies goed. De versleten, niet meer helemaal te reinigen vloerbedekking over de krakende houten vloer, sluit naadloos aan bij die vage mengeling van vlucht, schuld en pijnlijke geschiedenissen. Een continue stroom van flarden van herinneringen. De meest lege maken het in slaap vallen mogelijk. Het vinden van die ene lege herinnering is de kunst. Als dat niet lukt zal de nacht versplinteren in steeds weer opnieuw waken en zal je meer en meer uitgeput raken, op een plaats en moment waar je niet wilt zijn.

 

Imagine you are in the room of a hotel near the railway station. At night you hear the sound of train wheels rattle on the rail-switches. It transports you immediately to stories of unknown men and women arriving in somnolent towns. They each come from a different direction, in order to meet, it may as well be in the room next to yours. Sad escape attempts from bare afternoons of predestined lives, hissing valves of desire through which the last bit of air rushes out. Not much later you hear the yearning and sighing of bodies in the night.
The pale light of morning disseminates through the half-open blinds in the room. The window looks over a messy courtyard. Broken architectural lines of the loose ends of houses arise through narrow half-closed paths, infinitely interconnected on this spot by chance, before they disintegrate into bits and pieces of negligence.

You are probably a day early or too late, or got out at the wrong place. No one showed up and funnily enough great relief was hidden under that superficial impatience. The Hotel de la Gare is jaded and rancid but only so is it just right.The worn, now uncleanable carpeting on the creaking wooden floor, matches seamlessly with that vague mixture of flight, guilt and painful histories.A continuous stream of fragments of memories. The most empty make falling asleep possible. The art is in finding that one empty memory. Whenever that is not possible, the night will shatter and splinter in ever-new wakes, and you will become more and more exhausted, at a place and time you do not want to be.