moutarde-11 Carrousel

De Manège Garnier was mijn draaimolen en ik moest in de voetsporen van grote fotografen het droomachtige moment van verschijnen verbinden met het toeval en er het mijne van maken.

Waren het bij Izis zwevende witte en zwarte paardjes in de sneeuw, bij Doisneau was het een draaimolentje in de regen. En wat was het bij mij? Ik wist niet wat het zou worden en dat wist ik nooit, elke keer dat ik weer met voorzichtige verwachting de Jardin du Luxembourg binnenstapte en de Manège naderde.

Hoe zou het ditmaal zijn, de lichtval, het zachte geruis, de kalme beweging, het geluid van het mechaniek, de geluiden van de Jardin er rondom heen, de kinderstemmen.

The Manège Garnier was my merry-go-round and in the footsteps of great photographers I had to connect the dreamlike moment of appearance with chance and make it my own.
In Izis’ picture they were white and black horses floating in the snow, in Doisneau’s it was a merry-go-round in the rain. And what was it in my pictures? I didn’t know what it was going to be and I could never predict it every time I stepped back into the Jardin du Luxembourg with cautious expectation and approached the Manège.
It was a wonder from afar to see that it was there every time, that it hasn’t moved  from its place, motionless in its small, robust appearance. Sometimes the curtain was still closed, or even stayed that way all afternoon. Sometimes you could see a movement like a swipe in the distance . Then it was open.
What would it be like this time?  The light, the soft murmur, the calm movement, the sound of the mechanism, the sounds of the Jardin around it, the children’s voices.