moutarde-2 passage Étretat

Er is de hoge kust, niet vlak, aansluitend op het water, maar afgesneden land, steil naar beneden naar het strand of de rotsachtige zeebodem. En er zijn de kliffen, grote uitstekels van het land de zee in, of zoals er een genoemd wordt: de poot van een olifant. Ze hebben allemaal hun eigen naam: la Manneporte, la Porte d’Aval, la porte d’Almont, met in de zee de pilaren, de naalden: l’Aiguille de Belval en l’Aiguille d’Étretat.

Mythische verschijningen en namen. Je gaat jezelf in je verhouding tot deze vreemde kust, waar je zomaar zou kunnen aanspoelen, in een ander perspectief zien: eeuwiger, uitgestrekter in de tijd, ademloos, stilgevallen tegenover de enorme reusachtige schoonheid. Er zijn twee vormen die de boventoon voeren: de doorgangen, oftewel portes en de naalden oftewel de Aiguilles, als een reusachtige omhelzing van dit kustlandschap. En je móet er gewoon doorheen, je wordt door de natuur zelf uitgenodigd door de poort te gaan, door de Manneporte, door de Porte d’Aval, de Porte d’Almont. Een rite de passage, een in- en uitwijdingsritueel, een nieuwe fase in je leven. Een waar je een uitroepteken bij kunt zetten: de Aiguille de Belval, de Aiguille d’Étretat helpen je daarbij in hun groteske verschijning.Deze rite de passage is passage Étretat, langs drie lijnen:
De eerste is die van de foto’s, een rituele herhaling van steeds dezelfde poorten en naalden, maar toch elke keer weer iets anders; de tweede is die van oude monochrome ansichtkaarten en de derde is die van storytelling: een kort verhaal.

 

There is the high coast, not flat, connecting to the water, but cut-off land, steeply down to the beach or the rocky seabed. And there are the cliffs, great protrusions from the land into the sea, or as one is called: the leg of an elephant. They all have their own names: la Manneporte, la Porte d’Aval, la porte d’Almont, with in the sea the pillars, the needles: l’Aiguille de Belval and l’Aiguille d’Étretat.

Mythical apparitions and names. You begin to see yourself in your relationship to this strange coast, where you might just wash up, in a different perspective: more eternal, more vast in time, breathless, stilled in the face of its vast gargantuan beauty. There are two forms that dominate: the passages, or portes, and the needles, or Aiguilles, like a giant embracing this coastal landscape. And you simply have to pass through it, you are invited by nature itself to go through the portes, through the Manneporte, through the Porte d’Aval, the Porte d’Almont. A rite of passage, a rite of entry and exit, a new phase in your life. One that you can put an exclamation mark on: the Aiguille de Belval, the Aiguille d’Étretat help you do so in their grotesque appearance.This rite de passage is passage Étretat, along three lines:
The first is that of photographs, a ritual repetition of the same gates and needles over and over again, yet something different each time; the second is that of old monochrome postcards and the third is that of storytelling: a short story.