moutarde-3 Scène-sur-Mer
En dan: Scène-sur-mer
Zo’n ruimte is het strand en de zee, in dit geval gevonden aan de Normandische krijtkust, de Côte d’Albâtre, de albasten kust, een gebied tussen Dieppe en Le Havre.
Deze ruimte is groot, eb en vloed zorgen daarvoor aan en over een groot strand, een groot podium voor dit verhaal.
Het toerisme is er beperkt, nooit is er een massa mensen, enkel individuen, soms in kleine groepen, het worden personages met veel ruimte om zich heen, die moet ik zien te kneden, ze als het waren aansturen zich natuurlijk te gedragen, maar toch een dans uit te voeren die ik aan het ontwerpen ben, een choreogra e rurale, ongeschreven, in stilte.
Verschillende patronen spelen zich af, een enkeling hier of daar, twee enkelingen, drie, vier, vijf, zes en als
in een rijk patroon gerangschikt op het voorplan of het achterplan, in het midden of aan de zijkanten. Die patronen moeten beeldend ideaal worden.
Maar wat zoek ik dan voor kwaliteiten op die plek?
Het is een zich begeven in een ruimte die een magisch tijdsbesef bewerkstelligt. Iedereen doet maar wat. Tijd vergeten, beweging vertragen, doelloos zijn, positie verliezen en posities van een andere orde innemen.
De zee en het strand roepen dat op, de immense natuur, het licht, de kleur, de sfeer, de atmosfeer, de lege, volle ruimte.
Het is een natuurlijk een droombeeld, een welhaast volmaakte harmonie, paradijselijk. Het wakkert de slaap aan, het ruisen, de wind, de herhalende golfslag, het geluid van vogels, de zilte grootsheid van een landschap dat je je herinnert, dat ergens van binnen zit.
Je wilt uit het nu vandaan in de herinnering terecht komen.
Je wilt het voorbije leven verwerken, jezelf duiden in het licht van wat was, houvast vinden om vat te krijgen waar je bent, te voelen waar het heen moet, te voelen wie je bent.
De zee en het strand is er een immens klankbord voor, net zo immens als jouw adem, de wind, jouw schreeuw, de krijsende meeuwen, jouw smeekbedes, de golfslag, jouw verlangen, de verte.
Jij bent zelf die zee en je moet erin gaan, de zwaartekracht van het leven verliezen, zweven, drijven, vliegen. Je moet in de verte kijken, ongehinderd door enig obstakel, windmolens in je blikveld zijn uit den boze. En- kel ongehinderd kun je voorbij de verte komen, anders niet. De horizon is ctief en steeds verder weg.
De zon die ondergaat en verdwijnt in een andere wereld, jij die verweesd achterblij en de donkere nacht in moet.
And then: Scene-sur-mer
Such a space is the beach and the sea, in this case found on the Normandy chalk coast, the Côte d’Albâtre, the alabaster coast, an area between Dieppe and Le Havre.
This space is large, ebb and flow provide that on and over a large beach, a big stage for this story.
Tourism is limited there, there is never a mass of people, just individuals, sometimes in small groups, they become characters with a lot of space around them, whom I have to mold, directing them, as it were, to behave naturally, but still perform a dance I am designing, a choreogra e rural, unwritten, in silence.
Different patterns play out, a single here or there, two singles, three, four, five, six and as if
arranged in a rich pattern on the front plan or the back plan, in the middle or on the sides. Those patterns must become pictorially ideal.
But what qualities am I looking for in that place?
It is a moving into a space that brings about a magical sense of time. Everyone is just doing something. Forgetting time, slowing down movement, being aimless, losing position and taking positions of a different order. The sea and the beach evoke this, the immense nature, the light, the colour, the mood, the atmosphere, the empty, full space. It is a natural a dreamscape, an almost perfect harmony, paradisiacal. It stirs up sleep, the rustling, the wind, the repeating waves, the sound of birds, the salty grandeur of a landscape you remember, that is somewhere inside.
You want to emerge from the now into memory.
You want to process the past life, to interpret yourself in the light of what was, to get a grip on where you are, to feel where it should go, to feel who you are.
The sea and the beach is an immense sounding board for this, as immense as your breath, the wind, your cry, the screeching gulls, your pleas, the surge, your longing, the distance.
You yourself are that sea and you must go into it, lose the gravity of life, float, drift, fly. You have to look into the distance, unhindered by any obstacle, windmills in your field of vision are out of the question. En- kel unhindered you can get beyond the distance, otherwise not. The horizon is ctive and increasingly distant.
The sun sets and disappears into another world, you who are left orphaned and have to enter the dark night.
